Η σωστή στάση των γονέων στον αθλητισμό
Σαν αθλητής αλλά και μετέπειτα προπονητής επί σειρά ετών έχω παρατηρήσει πολλές
φορές αρκετούς γονείς που κάθονται στην κερκίδα και επεμβαίνουν με τον έναν ή τον άλλο
τρόπο τόσο στο παιδί τους κατά τη διάρκεια της προπόνησης ή κατά τη διάρκεια ενός
αγώνα, όσο και στον προπονητή ή και τον διαιτητή και να κρίνουν ανάλογα.
Το χειρότερο απ’ όλα βέβαια είναι όταν δεν έχουν σχέση και με τον αθλητισμό απλά
«ηγούνται» της κατάστασης λόγω της επιρροής που έχουν στο παιδί τους.
Καταρχάς οι γονείς διαδραματίζουν ένα πολύ σημαντικό ρόλο στην αθλητική ανάπτυξη του
παιδιού τους και η συμπεριφορά τους σχετίζεται άμεσα με την εξέλιξη, ανάπτυξη και
ολοκλήρωση των παιδιών τους ως προσωπικότητες. Θα πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή
στο πως να συμπεριφέρονται ώστε να μην αποτελέσει τροχοπέδη στην αθλητική ανάπτυξη
του παιδιού άλλα να έχει καλές σχέσεις με τον προπονητή και το σύλλογο κατά επέκταση
για να μπορέσει να εξελιχθεί. Οι γονείς δεν είναι μόνο υπεύθυνοι για να πληρώνουν και να
διασφαλίζουν την μετακίνηση του παιδιού τους , αλλά περισσότερο να παρέχουν
ψυχολογική υποστήριξη.
Η ενασχόληση με τον αθλητισμό από μόνη της είναι μια προσπάθεια του παιδιού για
αποδοχή και επιβράβευση από τους ίδιους τους γονείς τους αλλά και οι γονείς με τη σειρά
τους πρέπει να είναι πολλοί προσεκτικοί καθώς μπορούν να προκαλέσουν αρνητικές
συνέπειες στο παιδί τους με την υπερβολική πίεση ώστε να μην χάνει προπονήσεις ή το
αντίθετο ακριβώς από την υπερβολική ενθάρρυνση, προσπαθώντας να καλύψουν δικά τους
ανεκπλήρωτα όνειρα με τις παράλογες απαιτήσεις και προσδοκίες που έχουν.
Άλλες φορές πάλι προσπαθώντας να υπεροπροστατεύσουν τα παιδιά τους δεν τα αφήνουν
τα αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες μόνα τους, η κάνοντας έντονη κριτική δυσκολεύουν την
αθλητική ανάπτυξη των παιδιών τους δημιουργώντας άγχος, στρες και άλλες φορές
αίσθημα κατωτερότητας ότι δεν αξίζει το παιδί με μοναδικό αποτέλεσμα τη μείωση της
αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίμησης τους, απώλεια ενδιαφέροντος, αισθήματα απόρριψης
και κοινωνικού αποκλεισμού, προβλήματα στον ύπνο και στην όρεξη, ψυχοσωματικά
συμπτώματα και τέλος εγκατάλειψη της άσκησης.
Ποιος είναι ο τρόπος για να βοηθήσουμε τα παιδιά να συνεχίζουν να αθλούνται και
να διασκεδάζουν?
Άρχικά θα πρέπει να ενισχύσουμε τα παιδιά ότι ο αθλητισμός είναι καλός για την υγεία
υπενθυμίζοντας τα οφέλη και απολαμβάνοντας την χαρά που προσφέρει η άσκηση.
Να ενημερωθούμε για τους κανόνες του παιχνιδιού, την τεχνική και την τακτική του
αθλήματος όχι για να επεμβαίνουμε αλλά για να μπορούμε να κουβεντιάζουμε και να
ενθαρρύνουμε το παιδί.
Να δείχνουμε ενδιαφέρον στα «θέλω» του παιδιού μας, να το υποστηρίζουμε στις
αποφάσεις του και να είμαστε ήρεμοι στις αντιδράσεις! Δεν χρειάζονται υπερβολικές
αντιδράσεις ούτε ενθουσιασμού ούτε απογοητεύσεις.
Άς προβάλλουμε πρότυπα μεγάλων αθλητών!
Να ενθαρρύνουμε τα παιδιά να μιλούν στους προπονητές για ό,τι τους απασχολεί και να
ζητήσουν βοήθεια ή υποστήριξη. Γιατί μια κακή μέρα στο σχολείο ή κάποιο πρόβλημα με
τους συμμαθητές έχει αντίκτυπο και στην προπόνηση μετέπειτα.
Να προσφέρουμε συναισθηματική υποστήριξη όταν χρειάζεται και θετική
ανατροφοδότηση σε άλλες περιόδους.
Να έχουμε ρεαλιστικές προσδοκίες και να σεβόμαστε τους στόχους των παιδιών.
Να στηρίζουμε το παιδί στις επιλογές του, ώστε να ενισχύσουμε το αίσθημα της
αυτονομίας του.
Να μάθουμε να αναγνωρίζουμε την προσπάθεια και την προσωπική βελτίωση και όχι μόνο
σε συνάρτηση με το αποτέλεσμα.
Να καλλιεργήσουμε στο παιδί το σεβασμό προς όλους τους εμπλεκομένους (προπονητή,
συμπαίκτες, αντιπάλους) ώστε να συνεργάζεται μαζί τους.
Να δημιουργήσουμε μια σχέση συνεργασίας με τον προπονητή, ώστε να ενημερωνόμαστε
και να ενημερώνεστε για την πορεία του παιδιού σας.
